Dit is een mooie spreuk van Wiebe Veenbaas. In een rouwproces kom je jezelf tegen met alles wat er wel en niet is. Het ene verlies raakt een ander, vaak oud verlies aan. De pijn van verdriet verdient het om gekend en gedeeld te worden. In onze cultuur willen we alles mooier en beter, vooral alles doen om pijn te vermijden. Hoe helend zou het zijn om het welkom te heten en erbij te durven blijven, bij wat jij verstopt, maar er nog wel is. Het maken van een stap hierin voelt vaak spannend of zwaar, maar alles blijven meedragen is veel zwaarder dan het te leren aankijken of hoe je het met je mee kunt leren dragen. Jouw overleven geeft je weer de kans tot overgaan in leven.

Wees welkom met dat wat er is. Alles doet er toe, jij en jouw verdriet, dat wat leeft in jou. Jouw pijn vraagt een luisterend oor en open hart.

Het verlies van nu roept het verlies van toen

Wij kennen vele soorten verlies, vaak al een verlies van toen wij nog heel jong waren. Dus een oud verlies! Daarbovenop komt weer een verlies en zo stapelt het zich op. Wij noemen dit stapeltjesverdriet. Stenen die zich opstapelen en steeds zwaarder worden omdat er niet naar iedere steen, elk verdriet is gekeken. Misschien dat er geen tijd of ruimte voor was of de kennis ontbrak. Als zich nu iets aandient van rouw of verlies,

wordt ook het oude aangeraakt. Samen met jou kijk ik graag naar hoe jouw stapel eruit ziet!

Een betekenisvol verlies gaat een leven lang mee. Rouw kent geen tijd, het heeft juist tijd nodig. Er is een leven voor en een leven met jouw verlies.

Omgaan met verlies en rouw hoef je niet alleen te doen. Ik loop graag even mee op jouw pad. Het is vaak al eenzaam genoeg. Fijn als iemand dan echt aanwezig kan zijn en blijft luisteren naar wat jij te vertellen hebt of om juist samen even stil te zijn. Waar jouw verdriet, boosheid, schaamte, verwarring, onbegrip, of wat zich ook laat zien, er mag zijn. Dat het welkom is, hoe groot of klein het ook mag zijn.